Bu gece

Üç haftadır ağlamadım.
Ben, ağlamadım.

Delirdim. Deliler gibi hareketler yaptım. Ellerimi sıktım. Ellerimi birbirine sürterek sıktım. Birbiriyle ovduğum ellerimi çeneme yumdum, ağzıma yumdum, gözüme ve yanaklarıma yumdum. Ben ağlamadım üç haftadır. Haftanın üç kere geçmiş olmasına rağmen ağlamadım ben.

Bu gece.
Bu gece.
Bu gece orucum bitecek.
Saat 1'i 2'i geçiyor.
Bu gece, sadece bu gece; bu suçsuz, aydan müzdarip, bu kendi halinde gece. Yalnızca bu gecede, yahut bu gece de... Bir çağlayan olacağım ben! Gözümün suyu çağ atlaya atlaya boynuma ulaşacak; gözümün suyu çağ atlata atlata yanaklarıma boynuma ulaşacak!

Bu gece.
Yalnızca bu gece.
Deliler gibi kasılmalarımın haftalar sonrasında bu gece, bir altın vuruş gibi basitçe; kızartılmış ekmek gibi, en çok sütlü ekmek gibi! Sütlü ekmek gibi...

Üç haftaya ağlayacağım.
Dolaylı olarak 9,913,987 dakikama ağlayacağım. Ağladıkça, bahanelerim artacak. Koca bir şehrin koca bir çöplüğüne taşınan traktörler gibi... Yaşadıkça artacak sebeplerim...

Bu gece.
İlelebet bu gece.
Deliller çürümüş gibi.