"Askıdayken doğa" analizi

Askıdayken doğa

Şakayla karışık müzakere
çöker sahile:

tek insan yok,
birkaç kuş,
-kumdan sevap ayıklıyorlar-
öte yandan solmuş deniz,
ah, bir bebeğe meydan okuyor deniz!
olağan'ı kalp gibi okşamakta

kaderi muallak bir çift parmak
sızıyor suya,
iyi dilekler çıkaracak vaziyetten,
adil oltalar ve denize baş koymuş yıldızlar.

bakınıyor afacan şair,
hangi dalgadan bir güzellik çalsa...

yazan: bilge remus ka

------------------------------------------------------

Şair, “Askıdayken doğa” adlı şiirinde, bize eylemlerden ziyade, bir durumu aktarıyor. Eylemleri dondurmuş, dondurduğu halde aktarıyor bize olanları. Tekrarlamaların olmadığı şiir imge-yoğun olmasıyla da, şairin kelimeler üzerine sahip olduğu gücü apaçık seriyor önümüze. İkilemelerin de tercih edilmediği görülüyor ve yoğunluk, uzunlu kısalı mısralar yoluyla imgesel betimlemelere yayılıyor. Günümüz şiirinin başarılı bir temsilcisi olan şairimiz, her zamanki düzensiz kıta anlayışından vazgeçmiyor ve şiirini farklı mısra sayılarındaki dört kıtadan oluşturuyor. Tüm bunları yaparken, şiir ve yazılarından haberdar olduğumuz ağır biçimciliğinden ödün vermiyor: şiirin açılışı, tıpkı bir tiyatro perdesi gibi, iki nokta ile yapılıyor. Gerekli gördüğü yerde kısa çizgi ile anlamı tatmin ediyor (“birkaç kuş” hakkında daha iyi yargıda bulunmamızı sağlıyor) ve kalemini bir fırça gibi kullanmaktaki hünerini gösteriyor. İki mısrayı, görüşü engelleyen ağaç dallarıymış gibi, olağan mısra izasından sağa kaydırıyor, kimilerini kırıp biraz aşağıdan yapıştırıyor gövdeye; apaçık aşılıyor ağacı. Beklendiği gibi şairimiz, uyak kullanmamış, öznel bakış açısıyla kendini bir sahil kenarında resmediyor. Tüm bunları yaparken, kendine özgü üst-dil yaratma uğraşı, bir uğraş olmaktan çıkıyor ve gerçekleşiyor.

İçeriğini açıklamaya gelecek olursak: bu açıklama, kağıda dökülemeyecek kadar yavan olur.