İkinci Sayfa Boğulanlarındanım

Sen şimdi gideceksin.
Hemen, birazdan gideceksen. Bir ihtimal yarına gidersin.
Yüzbinlerce çöküğümle kalacağım burada. Yüzbinlerce!
İnsanlar bilmezler. İnsan bilmezler. İNSANLAR BİLMEZLER, demeye çalışıyorum. Hatta, "İNSANLAR BİLMEZLER!".

çıngırağındaki müthiş
nocturne ezgileriyle yaklaşan
yılanım benim

alacalı kediler gibi
yalanıp tekrar tekrar
azimle ölüme ihtiyaç duyan
benim

benim ben'im

bensel bir yakarış bu
sensel bir avutma sanırsam
umarsam
sen sel iken
ben illa ki
ikinci sayfa boğulanlarındanım

-ah, istanbul beni hapsetmiş, itiraf!-

kedi!
yalvarıyorum in kucağımdan artık.

var! mısın anlamıyorum bakmazken
sana

sen
ha'şa
olma
yalanıp yalanıp
zorla, tüm arzuyla
-ah, tabi o bulanıklığım!-
benler gibi
boğulma e mi...

öyle korkar ki benler cehennemden...
öyle, ölümden...

tanrım!
var olmamaya devam et, yalvarırım!

şöyleydi, unutma! :
ulan öl be tanrı.
yahut
ol ben ya da benim.