Bilinç kaymasının bu kadarı...

Dün 4ü biraz geçiyordu yattığımda, gece.
0445-55 civarlarında bir zamanda kalktım telefonu arıyorum, yatağıma üzerindeydi, hemen yanımdaydı yani, yastık yanında falan.
İşte gece kalktım telefonu arıyorum. Aklımda arıyorum tabi neredeki diye elimle ve gözümle de etrafı yokluyorum.

Neyse, aldım telefonu elime. Hala telefon arıyorum ben. Telefonu elimde tutuyorum, ama hala telefon arıyorum. "Of nerde bu şimdi" diyorum. Sonra ne yaptım? Elimdeki kendi telefonumla, yine kendi numarama mesaj attım, ki sesini duyayım da bulayım nerede telefon. Ses geldi, telefon elimde aslında. Ama hala telefonu arıyorum, sesin geldiği yeri arıyorum. Tekrar yolladım kendime mesaj, yine ses geldi yine sesi arıyorum; elimdeki sesi arıyorum.

Ararken bir baktım elimde telefon. İlk tepkim "a buldum tamam" gibi bir his oldu anlık. Sonra anladım ki... "yuh canım..." diyebildim... "oha" diyebildim...

Bilinç kaymasının da bu kadarı yani...